سانترال لب؛ وقتی مسئله طول لب بالاست، نه فقط حجم یا حرکت
فیلر حجم می‌دهد. لیپ فلیپ حرکت عضله را تغییر می‌دهد. سانترال لب یا لیفت ساب‌نازال، طول بخش پوستی لب بالا را کوتاه می‌کند تا نسبت لب، نمایش ورمیلیون و در بعضی افراد دیده شدن دندان‌های بالا تغییر کند. این سه روش ممکن است در ظاهر به یک خواسته نزدیک شوند، اما روی سه لایه متفاوت کار می‌کنند. لب نازک الزاماً سانترال لب نمی‌خواهد و فاصله بلند بینی تا لب هم همیشه با فیلر بهتر نمی‌شود.
سانترال لب بیشتر زمانی وارد تصمیم می‌شود که بخش پوستی لب بالا نسبتاً بلند باشد، لب در استراحت نمایش کمی داشته باشد و اضافه کردن حجم نتواند مسئله اصلی نسبت را حل کند. اما یک عدد یا اندازه‌گیری به‌تنهایی کافی نیست. فرم بینی و پایه پره‌ها، نمایش دندان در استراحت و لبخند، طول و حرکت لب، نسبت لب بالا و پایین، وضعیت دندان و فک، لبخند لثه‌ای و عدم تقارن باید کنار هم دیده شوند. کوتاه کردن بیش از حد می‌تواند نمایش دندان یا لثه را نامتناسب کند و لب را در حرکت غیرطبیعی نشان دهد.
سانترال لب را برای بیمار منتخب انجام می‌دهم، اما آن را جایگزین عمومی فیلر یا لیپ فلیپ نمی‌دانم. اگر مشکل اصلی کمبود حجم باشد، جراحی طول لب را تغییر می‌دهد، نه کمبود حجم را. اگر لب فقط هنگام خنده به داخل برمی‌گردد، تغییر محدود عضله ممکن است به هدف نزدیک‌تر باشد. فیلر مهاجرت‌کرده، فرم نامتناسب، لبخند لثه‌ای واضح، عدم تقارن مهم یا مسئله دندانی و فکی هم تصمیم را ساده نمی‌گذارند. اول باید معلوم شود کدام بخش واقعاً از طول لب می‌آید.
اسکار زیر بینی جزء جدایی‌ناپذیر این تصمیم است. می‌توان برای محل برش و ترمیم بهتر برنامه‌ریزی کرد، اما وعده «بدون اسکار» صادقانه نیست. تورم، کشیدگی موقت، عدم تقارن، تغییر فرم سوراخ‌های بینی یا پایه بینی و بازشدن زخم ممکن است رخ دهند. اسکار برجسته یا نتیجه کمتر و بیشتر از انتظار نیز قابل‌طرح است. سابقه اسکار نامطلوب، سیگار، بیماری‌های مؤثر بر ترمیم، جراحی قبلی بینی یا لب و انتظار بیمار باید قبل از عمل بررسی شوند.
من سانترال لب را از روی ترند یا فقط با خط‌کش انتخاب نمی‌کنم. سؤال تعیین‌کننده این است: آیا مشکل اصلی واقعاً طول لب بالاست و آیا کوتاه کردن آن با بینی، دندان، لبخند و کل صورت هماهنگ می‌ماند؟ اگر پاسخ روشن نباشد، اضافه کردن جراحی فقط مسئله را دائمی‌تر می‌کند.